Nie potrafię tego skomentować…

Dla zwykłego zjadacza chleba to na prawdę miłe uczucie zobaczyć swoje własne zdjęcia na ulicy i to w tak dużym formacie. Same zdjęcia była dla mnie o tyle trudne, że było konkretnie powiedziane jak mają wyglądać i dowolności było niewiele ale skoro zostały zaakceptowane wszystko dobrze się skończyło.

Chciałem podziękować ludzią, którzy mi pomogli czyli : Grooha, Zosia, Alan, Arek, Mati, Mama (w roli niewidzialnej ręki no i moja żona, która wypusciła mnie pare razy z domu i dodatkowo sama nacisnęła spust w celu wywołania migawki bo końcu jedno foto to autoportret…

A tu na „surowo”

Niestety jednego zdjęcia brakuje mi z terenu ale cóż były gdzieś rozsiane po całje Polsce a ja mieszkam tylko na śląsku

„Praktica czyni mistrza”

Sprawa o muzyce i to niezłej przez duże „Ł”. Czworo takich co kiedyś pinkoliło w pokoju zrobiła sobie własny pokój i pinkolą razem. Ba, powiem więcej czasami nawet grają w teatrach, halach widowiskowych, klubach i innych takich pomieszczeniach co ich kubatura jest mi bliżej nieznana.

Nikt nie mówił, że bedą przystojni :/

Tak troszkę poważniej to tych czworo ludzi : (od lewej) Krzysztof Kot, Szymon Gołąbek, Dawid Bocz i Sławek Bywalec  zajmują się muzyką na poważnie tzn. takie było moje pierwsze wrażenie kiedy wszedłem do studia i to co potem usłyszałem brzmiało rownie poważnie (tzn. profesjonalnie). Jak chodziłem do liceum też mieliśmy szkolny zespół ale próby zawsze zaczynały się od: „co dzisiej  gramy” , i tak po pół godzinie padało to samo pytanie i za kolejne pół godziny znów i tak w kółko aż do momentu kiedy próba się kończyła i każdy coś tam sobie pinkolił w kącie. W tym studio a muszę nadmienić, że nazywa się Comfourt Studio nic takie sie nie miało miejsca, każdy wiedział po co tam jest i co chce osiągnąć. Chłopaki nagrali, odsłuchali i czad.

Ziomale mają swoją stronę dotycząca projektu FourProject i nie powinni się obrazić jak  ją odwiedzisz. Poniżej jeszcze kilka zdjęć ze spotkania i realna szansa na jakieś poważniejsze foty w najbliższym czasie.

I bonusowo króliczek Playboya

- zegarek ogólne nieszczęście

- rower to dziecko obije  sobie w najlepszym przypadku jaja ( a jeden se obił widziałe oj joj joj joj joj )

Jak widać rodzicie nie mają się łatwo ale od zarania dziejów tak było, że albo zegarek albo rower i już.

Na poparcie mych słów kilka dowodów.

O a tu słynne okaleczenie krocza :/

Ale zaraz podleciało kilku i dodawali otuchy, że rower ok i starzy się nie pokapują, że coś wogóle było grane a nawet jakby to ma powiedzieć, że przechodził koło budowy i było dużo kurzu i potknął się o koparkę czy żurawia ..

Była też ekipa z wielodzietnej rodziny, mieli jeden rower na chyba nastu chłopa więc jeździli na zmianę ale też prawdopodobieństwo uszkodzenia jajek mieli mniejsze (ufff) ..

W sumie fajnie było nikomu nic się nie stało a i szczęścia w jednym miejscu dawno tyle nie widziałem.

No co to chyba lecę i znów się za jakiś czas pokażę ?

Najlepsze jednak móc podziwiać mistrza przy pracy …

Władysława Lucińskiego poznałem przypadkiem i cieszę się, że miałem tą okazję.

Wrócę tutaj jak poznam znów kogoś ciekawego